96-01
[32] Echo’s uit een nietig leven. De huid ademt, laat de spiegel zijn vocht dragen zodat het werelds beeld vervaagt en oplost in vertekend beeld. In dit moment scheurt huid in duizenden stukken uitéén en vervliegt tot het beeld van ons lichaam zonder dagelijkse realiteit. De spiegel neemt op het lichaam en laat het worden tot verstilde droom…ongrijpbaar en volledig.
11-15
09-10
[36] De huid ademt, met woorden versiert slierten rook in opwaartse spiraal. Gespleten beeld in spiegel opengescheurd alsware binnenste buiten.
90-95
02-08
MarkvanSlooten | Sieraad&Vorm
Journaux Intimes 1 Het grootste gevaar dat een sieraad bedreigt is dat het zich de stilte niet herinnert. Slechts oppervlakkig gezwets blijft. 2 AI decennia geleden is het sieraad individueel geworden. Heeft het afstand gedaan van zijn traditionele inhoud aangaande louter statussymbool of hulpmiddel bij een of ander ritueel. Het sieraad als unica trekt zich niets aan van vluchtige trends, voorbijgaande gemoedstoestanden maar behoort zich enkel en alleen maar bezig te houden met zichzelf. Juist in deze voorbijflitsende tijden van leeg entertainment en lege oppervlakkigheden heeft het unieke sieraad zich afgezet om zo zijn autonome meerwaarde te krijgen. Sterker nog; het heeft zich deze plek, dankzij de arbeid van vele sieraadontwerpers, toegeëigend. Als een roofvogel heeft het lange tijd rondgecirkeld boven de vergankelijke stromen van de winkelstraten in grote steden (en zelfs al in de kleinburgerlijke dorpjes die denken stad te zijn) om uiteindelijk neer te storten om zijn aanwezigheid kenbaar en aanschouwelijk te maken aan een publiek dat met volle verbazing achteruit deinst in het aangezicht van zoveel individualiteit. In het moment van de adembenemende ontgoocheling is het weer opstijgen met zijn prooi voordat het lege publiek ook maar enigszins door had wat was gepasseerd. Ach, nam het publiek maar eens een fractie van tijd tot zich om verder te kijken dan de weerspiegeling van de talloze etalages en schimmen die voorbij vluchten. Misschien ontdekken ze ooit de grotere originaliteit van het individu. 3 Wat overheerst heden ten dage is de versiering. Glinsterende facetten branden je netvlies door. Ongevraagde vervuiling van plastic en glazen kralen vult het dagelijks verkeer en verloren is betekenis. Dit is dan natuurlijk ook de ware essentie van versiering. Het lege moderne lichaam opgesmukt met lege objecten die nooit in zich kunnen houden een (persoonlijke) inhoudelijkheid. Want leegheid is wat ze vertegenwoordigen. Zonder de eentonigheid van het massaal geproduceerde kan de versiering niet bestaan. De moderne versiering verwijst nergens naar. Laat dus alleen maar de vluchtige leegheid zien. Economisch gewin lijkt het gewonnen te hebben van de waarde die een sieraad met zich mee behoort te dragen. Gevolg van de globalisering van het sieraad. Door de oppervlakkigheid zie je dat het sieraad inwisselbaar is en geen hechting aan kan gaan met de drager van het sieraad. Andersom geldt dit in hoge mate natuurlijk ook. Door de massaliteit van het lege sieraad is de samenhang met de specifieke drager verdwenen. Wat dit betreft geeft het lege sieraad wel op een juiste wijze het huidige tijdsbeeld van vluchtigheid, verveling en inwisselbaarheid weer. Of dit de status van het sieraad ten goede komt. lk betwijfel het met liefde. 4 Er heerst een tweeslachtigheid in het tegenwoordige sieraad. In deze tijd, gevuld met leegheid en voorbijschietende trends is het individu opgegaan in de massa en tegelijkertijd bespeuren we een grotere drang naar het uiten van de persoonlijke smaak, het Iaten zien van de eigenwaarde, de meerwaarde over de ander en het individuele zijn. ln dit spanningsveld bevindt zich het moderne sieraad. 5 Het sieraad als gedacht object. Dient het unieke sieraad niet als intermediair tussen ontwerper en de buitenwereld? De drager wordt dan gebruikt als hulpmiddel om de autonome poetische verbeeldingskracht door middel van de eigen beeldtaal van het sieraad over te dragen aan de buitenwereld. Het sieraad wordt object, transportmiddel gevuld met een (soms verborgen) gedachte. Conceptueel worden gedachten en gevoelens van de bedenker van het sieraad overgebracht naar de afstandelijke toeschouwer. 6 Het voordeel van het oppervlakkig hedendaags Ieven vol vervlakking en leegheid is dat je-als ontwerper genoodzaakt bent ongecompliceerde vorm te leveren. Binnen de eenvoudige uiterlijke vorm behoort dan een complexe binnenwereld van gedachten te heersen. (Dit ben je jezelf als (ver)beeldend vormgever die niets voelt voor leegheid en het ontbreken van aandacht voor detail wel verplicht.) 7 ... Juist het moderne sieraad laat zien de identiteit van de wil van de drager. Het wordt meegevoerd op het eigen lichaam langs tal van omgevingen die aan verandering onderhevig zijn terwijl het sieraad zelf als vorm niet verandert. Door de eigen keuze tot het dragen geeft de drager zijn of haar voorkeuren prijs en ontstaat individualiteit in een veelheid van persoonlijkheden. Dit is de ware essentie van het moderne unieke sieraad. Niet zijn vorm. Niet de veelzijdigheid in vormen, de overdaad van diverse kleurschakeringen die je tegemoet treden als wolken parfum. Niet de verscheidenheid aan materiaalgebruik en bewerkingen staan garant voor het unieke karakter van het sieraad. Enkel het feit dat een ontworpen sieraad alleen op de wereld staat en meegedragen wordt door een eenzame drager, laat aanschouwen de uniciteit. Als in een exotisch landschap komen allerlei veelsoortige sieraden op je af wanneer je wandelt in een willekeurige winkelstraat. Telkens weer vervagen de vormen, de kleurrijke oppervlakten als ze de contouren van je netvlies opzoeken om ruimte te scheppen voor nieuwe beelden, nieuwe vormen van verbazing en schone verbijsteringen.  8 Behoort het niet tot de taak van de ontwerper van het sieraad de uiterlijke verschijningsvorm van desbetreffend sieraad als uitgangspunt te nemen. Als raamwerk voor het plaatsen van zijn eigen gevoelsleven om zo tot een volledige vorm te komen. Een object met zowel een profane buitenkant als een sacraal innerlijk. 9 Hoe verhoudt zich het statige unieke sieraad ten opzichte van voorbijrazende vluchtigheid van beelden en vormen? Met andere woorden; is het unieke sieraad slechts een van de duizenden beelden en vormen die dagelijks langsflitsen om in een minuscuul moment zich te nestelen in de belevingswereld van de toeschouwer of moet het in zich dragen een overweldigend (beeld)element dat niet meer los te weken is uit diezelfde belevingswereld. Dit zou dan betekenen dat het concept tot in extremiteit vertaald dient te worden. Extremiteit laat het sieraad uniek worden omdat het anders is. Een uiterste. Dit geeft het zijn unieke waarde. Dit verklaart zijn anders zijn. Om nu toch aansluiting te vinden bij de korte spanningsboog van de hedendaagse concentratie moet je de extremiteit ontdoen van zijn versiersels. Het ontdoen van de schil der dingen vergt uiteraard een grote ‘concentratie van het ik’. Het is niet het zoeken naar verschillende betekenissen binnen een beeld of vorm, maar het weghalen van overbodigheden die de (ultieme) betekenis van de vorm vertroebelen, die de betekenis verzwaren zodat deze niet zichtbaar is. Het gaat hier om eenduidigheid. Eenduidigheid in vorm, maar ook eenduidigheid in de persoonlijke concentratie.Hoe verhoudt zich anders het algemene tot het persoonlijke. 10 Het sieraad als intermediaire wil niets anders zeggen dan dat je als ontwerper uitgaat van menselijke verhouding, voornamelijk psychologisch. 11 Het sieraad als beeld+drager++. +beeld als intermediair+++ tussen drager en omgeving, autonoom beeld, vertaling van idee I concept in uiterlijkeverschijningsvorm (is het sieraad).++drager: functie, lichaamsgebonden. Anders is het geen sieraad.+++verhouding.Het beeld dat een sieraad uitdraagt is het persoonlijke++++.De functie het algemene. De keuze van het gebruik van een specifieke taal (het persoonlijke) heeft een raamwerk nodig. Wanneer nu het raamwerk herkenningspunten heeft in zijn vorm kan het persoonlijke zich nestelen in het algemene. Die punten van herkenning kunnen liggen in een bepaalde vorm, een verwijzing zodat er een herinnering opgeroepen wordt. Een gevoel. Sfeer. ++++Het artistieke sieraad is schizofreen. Vol van diverse stemmen (sommige duivels, anderen weer vroom, sereen en sacraal) neemt het zijn plek op het lichaam in. Tegenstrijdig in verband met de plaats waar het thuishoort. Het neemt namelijk door middel van zijn vorm deel aan de (maatschappelijke) buitenwereld maar vertegenwoordigt een binnenwereld van concept, smaak en voorkeur. Het is strijd met zichzelf. De uiterlijke verschijningsvorm vraagt om aandacht die in deze vluchtige ontzielde tijd nauwelijks meer te krijgen is. Het oorspronkelijke idee, de aanleiding om te komen tot deze uiterlijke vorm, ligt verscholen in de intimiteit van dit kleinood. De benodigde strijd die gevoerd wordt in het denken van de vormgever, in het atelier als laboratorium en werkruimte vereisen de noodzakelijke rust om te komen tot vorm.Het uiteindelijk gedragen sieraad is een afscheiding. Een residu. Een schreeuw in de woestijn van pronken, de woesternij van verblindend gekakel van glinstertjes en dunne laagjes zilver, opgebracht in een werkplaats op verre tropische eilanden voor oppervlakkige hebzucht en wellustige catwalks. 12 Juist door de functie welke het sieraad in zich meedraagt; het persoonlijke, is intimiteit, is concentratie een verplichting. 13 Het sieraad als commentaar op de maatschappij. Wanneer het sieraad als modern bestempeld wordt, kan het dienen als een object-matig commentaar op maatschappelijke tendensen en verhoudingen. Dan behoort het een eigen positie onafhankelijk in te nemen. Dit is mogelijk omdat er heden ten dage vele verschillende stromingen, inzichten naast elkaar co-existeren.Juist door het samenleven van talrijke verschillen is de autonomie van het moderne sieraad essentieel om vanuit zijn vorm- en beeldtaal een uitspraak te doen over een specifiek onderdeel van de hedendaagse tijd en zijn passering. 14 Het collectieve en de verstilling. De massaliteit versus de exclusiviteit. 15 Het gaat erom elk detail te beheersen. Beheersing wil niets anders zeggen dan dat kennis hebben en keuzes maken aanwezig moeten zijn. Zijn detailleringen niet eerst vooraf door de ervaring gefilterd en worden ze willekeurig toegepast, duidt dit op desinteresse. Juist het detail laat zien de uitgesneden ware essentie van hetgeen in de openbaarheid tentoongesteld wordt. Het detail, het werken met detaillering, laat ontstaan een werkwijze van onderzoek en reflectie. Het geeft aan een tijdspanne waarin de huid van de dingen gestript moet worden voordat er uiteindelijk weer een nieuwe huid zal ontstaan. Een vernieuwd oppervlak met de onzichtbare inhoud van een persoonlijk innerlijk proces. Nieuwsgierigheid beheerst de leegte van het (nog) niet-weten. 16 Wanneer je gebruik maakt van geschreven woord als beeldmiddel zoals een poëtische verdichting is, maak je gebruik van het papier waarop de tekst geschreven staat of gedrukt is, als drager. Wanneer je nu verder gaat en het geschreven woord los wilt maken van zijn drager, wanneer je nu de essentie van een gedicht als vertaling wilt gebruiken, kom je in de regionen van het gebruik van het gesproken woord: de voordracht. Het ritueel van de voordracht laat ontstaan een nieuwe tussenruimte tussen diegene die de voordracht doet en de toehoorder. Deze nieuw gevormde ruimte wordt dan de drager van poëtische verbeeldingskracht. (‘De leegte is de ruimte die bestaat om de stem heen wanneer deze zwijgt. De leegte is gelijk aan het zwijgen, het weten van onuitgesproken woorden. De stilte die tevoorschijn komt, laat zien het angstig gevoel van de nietigheid. De leegte is die ruimte waarin woorden kunnen ademen, die ruimte waar ze echter nooit permanent deel van kunnen uitmaken want elke toevoeging aan de leegte zorgt dat de leegte geen leegte meer genoemd kan worden. 
Scene:index
Journaux Intimes 1 Het grootste gevaar dat een sieraad bedreigt is dat het zich de stilte niet herinnert. Slechts oppervlakkig gezwets blijft. 2 AI decennia geleden is het sieraad individueel geworden. Heeft het afstand gedaan van zijn traditionele inhoud aangaande louter statussymboolof hulpmiddel bij een of ander ritueel. Het sieraad als unica trekt zich niets aan van vluchtige trends, voorbijgaande gemoedstoestanden maar behoort zich enkel en alleen maar bezig te houden met zichzelf. Juist in deze voorbijflitsende tijden van leeg entertainment en lege oppervlakkigheden heeft het unieke sieraad zich afgezet om zo zijn autonome meerwaarde te krijgen. Sterker nog; het heeft zich deze plek, dankzij de arbeid van vele sieraadontwerpers, toegeëigend. Als een roofvogel heeft het lange tijd rondgecirkeld boven de vergankelijke stromen van de winkelstraten in grote steden (en zelfs al in de kleinburgerlijke dorpjes die denken stad te zijn) om uiteindelijk neer te storten om zijn aanwezigheid kenbaar en aanschouwelijk te maken aan een publiek dat met volle verbazing achteruit deinst in het aangezicht van zoveel individualiteit. In het moment van de adembenemende ontgoocheling is het weer opstijgen met zijn prooi voordat het lege publiek ook maar enigszins door had wat was gepasseerd. Ach, nam het publiek maar eens een fractie van tijd tot zich om verder te kijken dan de weerspiegeling van de talloze etalages en schimmen die voorbij vluchten. Misschien ontdekken ze ooit de grotere originaliteit van het individu. 3 Wat overheerst heden ten dage is de versiering. Glinsterende facetten branden je netvlies door. Ongevraagde vervuiling van plastic en glazen kralen vult het dagelijks verkeer en verloren is betekenis. Dit is dan natuurlijk ook de ware essentie van versiering. Het lege moderne lichaam opgesmukt met lege objecten die nooit in zich kunnen houden een (persoonlijke) inhoudelijkheid. Want leegheid is wat ze vertegenwoordigen. Zonder de eentonigheid van het massaal geproduceerde kan de versiering niet bestaan. De moderne versiering verwijst nergens naar. Laat dus alleen maar de vluchtige leegheid zien. Economisch gewin lijkt het gewonnen te hebben van de waarde die een sieraad met zich mee behoort te dragen. Gevolg van de globalisering van het sieraad. Door de oppervlakkigheid zie je dat het sieraad inwisselbaar is en geen hechting aan kan gaan met de drager van het sieraad. Andersom geldt dit in hoge mate natuurlijk ook. Door de massaliteit van het lege sieraad is de samenhang met de specifieke drager verdwenen. Wat dit betreft geeft het lege sieraad wel op een juiste wijze het huidige tijdsbeeld van vluchtigheid, verveling en inwisselbaarheid weer. Of dit de status van het sieraad ten goede komt. lk betwijfel het met liefde. 4 Er heerst een tweeslachtigheid in het tegenwoordige sieraad. In deze tijd, gevuld met leegheid en voorbijschietende trends is het individu opgegaan in de massa en tegelijkertijd bespeuren we een grotere drang naar het uiten van de persoonlijke smaak, het Iaten zien van de eigenwaarde, de meerwaarde over de ander en het individuele zijn. ln dit spanningsveld bevindt zich het moderne sieraad. 5 Het sieraad als gedacht object. Dient het unieke sieraad niet als intermediair tussen ontwerper en de buitenwereld? De drager wordt dan gebruikt als hulpmiddel om de autonome poetische verbeeldingskracht door middel van de eigen beeldtaal van het sieraad over te dragen aan de buitenwereld. Het sieraad wordt object, transportmiddel gevuld met een (soms verborgen) gedachte. Conceptueel worden gedachten en gevoelens van de bedenker van het sieraad overgebracht naar de afstandelijke toeschouwer. 6 Het voordeel van het oppervlakkig hedendaags Ieven vol vervlakking en leegheid is dat je-als ontwerper genoodzaakt bent ongecompliceerde vorm te leveren. Binnen de eenvoudige uiterlijke vorm behoort dan een complexe binnenwereld van gedachten te heersen. (Dit ben je jezelf als (ver)beeldend vormgever die niets voelt voor leegheid en het ontbreken van aandacht voor detail wel verplicht.) 7 ... Juist het moderne sieraad laat zien de identiteit van de wil van de drager. Het wordt meegevoerd op het eigen lichaam langs tal van omgevingen die aan verandering onderhevig zijn terwijl het sieraad zelf als vorm niet verandert. Door de eigen keuze tot het dragen geeft de drager zijn of haar voorkeuren prijs en ontstaat individualiteit in een veelheid van persoonlijkheden. Dit is de ware essentie van het moderne unieke sieraad. Niet zijn vorm. Niet de veelzijdigheid in vormen, de overdaad van diverse kleurschakeringen die je tegemoet treden als wolken parfum. Niet de verscheidenheid aan materiaalgebruik en bewerkingen staan garant voor het unieke karakter van het sieraad. Enkel het feit dat een ontworpen sieraad alleen op de wereld staat en meegedragen wordt door een eenzame drager, laat aanschouwen de uniciteit. Als in een exotisch landschap komen allerlei veelsoortige sieraden op je af wanneer je wandelt in een willekeurige winkelstraat. Telkens weer vervagen de vormen, de kleurrijke oppervlakten als ze de contouren van je netvlies opzoeken om ruimte te scheppen voor nieuwe beelden, nieuwe vormen van verbazing en schone verbijsteringen.  8 Behoort het niet tot de taak van de ontwerper van het sieraad de uiterlijke verschijningsvorm van desbetreffend sieraad als uitgangspunt te nemen. Als raamwerk voor het plaatsen van zijn eigen gevoelsleven om zo tot een volledige vorm te komen. Een object met zowel een profane buitenkant als een sacraal innerlijk. 9 Hoe verhoudt zich het statige unieke sieraad ten opzichte van voorbijrazende vluchtigheid van beelden en vormen? Met andere woorden; is het unieke sieraad slechts een van de duizenden beelden en vormen die dagelijks langsflitsen om in een minuscuul moment zich te nestelen in de belevingswereld van de toeschouwer of moet het in zich dragen een overweldigend (beeld)element dat niet meer los te weken is uit diezelfde belevingswereld. Dit zou dan betekenen dat het concept tot in extremiteit vertaald dient te worden. Extremiteit laat het sieraad uniek worden omdat het anders is. Een uiterste. Dit geeft het zijn unieke waarde. Dit verklaart zijn anders zijn. Om nu toch aansluiting te vinden bij de korte spanningsboog van de hedendaagse concentratie moet je de extremiteit ontdoen van zijn versiersels. Het ontdoen van de schil der dingen vergt uiteraard een grote ‘concentratie van het ik’. Het is niet het zoeken naar verschillende betekenissen binnen een beeld of vorm, maar het weghalen van overbodigheden die de (ultieme) betekenis van de vorm vertroebelen, die de betekenis verzwaren zodat deze niet zichtbaar is. Het gaat hier om eenduidigheid. Eenduidigheid in vorm, maar ook eenduidigheid in de persoonlijke concentratie.Hoe verhoudt zich anders het algemene tot het persoonlijke. 10 Het sieraad als intermediaire wil niets anders zeggen dan dat je als ontwerper uitgaat van menselijke verhouding, voornamelijk psychologisch. 11 Het sieraad als beeld+drager++. +beeld als intermediair+++ tussen drager en omgeving, autonoom beeld, vertaling van idee I concept in uiterlijkeverschijningsvorm (is het sieraad).++drager: functie, lichaamsgebonden. Anders is het geen sieraad.+++verhouding.Het beeld dat een sieraad uitdraagt is het persoonlijke++++.De functie het algemene. De keuze van het gebruik van een specifieke taal (het persoonlijke) heeft een raamwerk nodig. Wanneer nu het raamwerk herkenningspunten heeft in zijn vorm kan het persoonlijke zich nestelen in het algemene. Die punten van herkenning kunnen liggen in een bepaalde vorm, een verwijzing zodat er een herinnering opgeroepen wordt. Een gevoel. Sfeer. ++++Het artistieke sieraad is schizofreen. Vol van diverse stemmen (sommige duivels, anderen weer vroom, sereen en sacraal) neemt het zijn plek op het lichaam in. Tegenstrijdig in verband met de plaats waar het thuishoort. Het neemt namelijk door middel van zijn vorm deel aan de (maatschappelijke) buitenwereld maar vertegenwoordigt een binnenwereld van concept, smaak en voorkeur. Het is strijd met zichzelf. De uiterlijke verschijningsvorm vraagt om aandacht die in deze vluchtige ontzielde tijd nauwelijks meer te krijgen is. Het oorspronkelijke idee, de aanleiding om te komen tot deze uiterlijke vorm, ligt verscholen in de intimiteit van dit kleinood. De benodigde strijd die gevoerd wordt in het denken van de vormgever, in het atelier als laboratorium en werkruimte vereisen de noodzakelijke rust om te komen tot vorm.Het uiteindelijk gedragen sieraad is een afscheiding. Een residu. Een schreeuw in de woestijn van pronken, de woesternij van verblindend gekakel van glinstertjes en dunne laagjes zilver, opgebracht in een werkplaats op verre tropische eilanden voor oppervlakkige hebzucht en wellustige catwalks. 12 Juist door de functie welke het sieraad in zich meedraagt; het persoonlijke, is intimiteit, is concentratie een verplichting. 13 Het sieraad als commentaar op de maatschappij. Wanneer het sieraad als modern bestempeld wordt, kan het dienen als een object-matig commentaar op maatschappelijke tendensen en verhoudingen. Dan behoort het een eigen positie onafhankelijk in te nemen. Dit is mogelijk omdat er heden ten dage vele verschillende stromingen, inzichten naast elkaar co-existeren.Juist door het samenleven van talrijke verschillen is de autonomie van het moderne sieraad essentieel om vanuit zijn vorm- en beeldtaal een uitspraak te doen over een specifiek onderdeel van de hedendaagse tijd en zijn passering. 14 Het collectieve en de verstilling. De massaliteit versus de exclusiviteit. 15 Het gaat erom elk detail te beheersen. Beheersing wil niets anders zeggen dan dat kennis hebben en keuzes maken aanwezig moeten zijn. Zijn detailleringen niet eerst vooraf door de ervaring gefilterd en worden ze willekeurig toegepast, duidt dit op desinteresse. Juist het detail laat zien de uitgesneden ware essentie van hetgeen in de openbaarheid tentoongesteld wordt. Het detail, het werken met detaillering, laat ontstaan een werkwijze van onderzoek en reflectie. Het geeft aan een tijdspanne waarin de huid van de dingen gestript moet worden voordat er uiteindelijk weer een nieuwe huid zal ontstaan. Een vernieuwd oppervlak met de onzichtbare inhoud van een persoonlijk innerlijk proces. Nieuwsgierigheid beheerst de leegte van het (nog) niet-weten. 16 Wanneer je gebruik maakt van geschreven woord als beeldmiddel zoals een poëtische verdichting is, maak je gebruik van het papier waarop de tekst geschreven staat of gedrukt is, als drager. Wanneer je nu verder gaat en het geschreven woord los wilt maken van zijn drager, wanneer je nu de essentie van een gedicht als vertaling wilt gebruiken, kom je in de regionen van het gebruik van het gesproken woord: de voordracht. Het ritueel van de voordracht laat ontstaan een nieuwe tussenruimte tussen diegene die de voordracht doet en de toehoorder. Deze nieuw gevormde ruimte wordt dan de drager van poëtische verbeeldingskracht. (‘De leegte is de ruimte die bestaat om de stem heen wanneer deze zwijgt. De leegte is gelijk aan het zwijgen, het weten van onuitgesproken woorden. De stilte die tevoorschijn komt, laat zien het angstig gevoel van de nietigheid. De leegte is die ruimte waarin woorden kunnen ademen, die ruimte waar ze echter nooit permanent deel van kunnen uitmaken want elke toevoeging aan de leegte zorgt dat de leegte geen leegte meer genoemd kan worden.